Αυτός που εις το τετράδραχμον επάνω… – Νομίσματα και Κωνσταντίνος Καβάφης

Εἶμ᾽ ὁ Λαγίδης, βασιλεύς. Ὁ κάτοχος τελείως (μὲ τὴν ἰσχύ μου καὶ τὸν πλοῦτο μου) τῆς ἡδονῆς. Ἢ Μακεδών, ἢ βάρβαρος δὲν βρίσκεται κανεὶς ἴσος μου, ἢ νὰ μὲ πλησιάζει κάν. Εἶναι γελοῖος ὁ Σελευκίδης μὲ τὴν ἀγοραία του τρυφή. Ἂν ὅμως σεῖς ἄλλα ζητεῖτε, ἰδοὺ κι αὐτὰ σαφῆ. Ἡ πόλις ἡ διδάσκαλος, ἡ πανελλήνια κορυφή, εἰς κάθε λόγο, εἰς κάθε τέχνη ἡ πιὸ σοφή. 1911

Δὲν εἶδαν, ἐπὶ αἰῶνας, τέτοια ὡραῖα δῶρα στοὺς Δελφοὺς σὰν τοῦτα ποὺ ἐστάλθηκαν ἀπὸ τοὺς δυὸ τοὺς ἀδελφούς, τοὺς ἀντιζήλους Πτολεμαίους βασιλεῖς. Ἀφοῦ τὰ πῆραν ὅμως, ἀνησυχῆσαν οἱ ἱερεῖς γιὰ τὸν χρησμό. Τὴν πεῖραν ὅλην των θὰ χρειασθοῦν τὸ πῶς μὲ ὀξύνοιαν νὰ συνταχθεῖ, ποιὸς ἀπ᾽ τοὺς δυό, ποιὸς ἀπὸ τέτοιους δυὸ νὰ δυσαρεστηθεῖ. Καὶ συνεδριάζουνε τὴν νύχτα μυστικὰ καὶ συζητοῦν τῶν Λαγιδῶν τὰ οἰκογενειακά. Ἀλλὰ ἰδοὺ οἱ πρέσβεις ἐπανῆλθαν. Χαιρετοῦν. Στὴν Ἀλεξάνδρεια ἐπιστρέφουν, λέν. Καὶ δὲν ζητοῦν χρησμό κανένα. Κ᾽ οἱ ἱερεῖς τ᾽ ἀκοῦνε μὲ χαρὰ (ἐννοεῖται, ποὺ κρατοῦν τὰ δῶρα τὰ λαμπρά), ἀλλ᾽ εἶναι καὶ στὸ ἔπακρον ἀπορημένοι, μὴ νοιώθοντας τί ἡ ἐξαφνικὴ ἀδιαφορία αὐτὴ σημαίνει. Γιατὶ ἀγνοοῦν ποὺ χθὲς στοὺς πρέσβεις ἦλθαν νέα βαρυά. Στὴν Ρώμη δόθηκε ὁ χρησμός• ἔγειν᾽ ἐκεῖ ἡ μοιρασιά. 1915